Recenzja | Screamer (PS5)

Zaczynałem się zastanawiać nad możliwymi rozwiązaniami tego problemu od strony game designu i tutaj natrafiłem na jeszcze jedną przeszkodę: wiele języków w grze. Wspominałem, że podobnie działa Tekken, jednak w bijatyce działa to znakomicie, gdyż warstwa fabularna jest zaledwie tłem, czy nawet ciekawostką, względem reszty produkcji – z całym szacunkiem dla fanów historii rodzin Kazama i Mishima, ale to nie epicentrum marki. Inną serią, która również pomimo bycia skupioną na rozgrywce, świetnie udaje się przekazać historię kolejnych odsłon i budować narrację wokół bohaterów – japońskie Ace Combat. Project ACES udaje się to dzięki nie tylko sporadycznym wstawkom pomiędzy misjami, które trwają znacznie mniej, aniżeli same misje za sterami samolotów, ale również dzięki rozmówkom przez radio, które towarzyszą nam niemalże nieustannie w czasie lotów. Screamer jednak nie może sobie na to pozwolić, bo studio postanowiło przełożyć inkluzywność dla wszystkich krajów pochodzenia bohaterów i ich języków. Stąd, nawet jeśli pojawi się dymek z kwestią wypowiedzianą przez któregoś z kierowców, ponieważ mówią oni np. po niderlandzku, a gameplay wymaga od nas stuprocentowej koncentracji, nie mamy jak tego przeczytać – przez co jest zrozumiałe, że w trakcie kampanii w owych dymkach nie ma nic istotnego dla fabuły.

Te dwie sytuacje pokazują mi, że choć obie strony Screamera potraktowano z równą uwagą, nie pomyślano, jak dobrze je ze sobą złożyć, by wzajemnie się nie wykluczały. Jednak mimo wszytko chciałem tę grę polubić. Z jednej strony, ponieważ naprawdę doceniam próbę stworzenia fabularnej gry wyścigowej, ale też przez ducha, jaki bije od całej produkcji. Już od samego menu gry widać ducha nostalgii do ścigałek z poprzednich generacji. To, jak wciskamy przycisk na padzie i ekran powitalny znika z okrzykiem losowego bohatera gry: „SCREAMER!”. Ukazuje nam się ekran opcji a w tle leci fantastyczny euro-beat czy jemu podobna elektronika. Zatem podjąłem decyzję, że po zakończonej kampanii dam sobie nieco więcej czasu z tytułem i był to strzał w dziesiątkę. Sprawdziłem tryb Arcade, jak i ścigałem się w grze wieloosobowej, co nie było łatwe – serwery wieją pustkami i czasem było trudno o znalezienie choć JEDNEJ osoby do wspólnego grania online, bo tylko wtedy gra stworzy sesję z botami. A jednak mimo wszystko, było warto.

Wspomniany tryb Arcade jest dokładnie tym, czego się spodziewamy i spotkać mogliśmy, chociażby w różnych bijatykach. Wybieramy kierowcę, poziom trudności i długość trybu. Od czterech do sześciu następujących po sobie zawodach. Wybieramy trasę początkową na wyścig, a po jego ukończeniu gra serwuje nam trzy kolejne trasy do wyboru dla kolejnego etapu. Jednocześnie możemy zachować obecny poziom trudności albo zmienić go na wyższy lub niższy. Ostatnie wyzwanie to ściganie się z bossem. Po co zmieniać poziom trudności w trakcie przechodzenia trybu? Punktacja i rywalizacja z innymi graczami w rankingach. Tutaj bawiłem się świetnie, a dzięki bardzo krótkim ekranom ładowania, zdecydowanie zaspokoiłem głód ścigania się, który doskwierał mi w kampanii. Jednocześnie – podobnie jak przez całą kampanię fabularną – oblokowujemy tutaj nagrody, które są losowe i driftują (hehe) od części karoserii po grafiki koncepcyjne w galerii.

W kwestii multiplayera warto wspomnieć tryb podzielonego ekranu, co ponownie wskazuje na korzenie gry. Na kanapie może wziąć udział od dwóch do czterech graczy. Mnie jednak interesował wyłącznie tryb online, ponieważ byłem ciekaw, jak nieco chaotyczna rozgrywka i – powiedzmy – przymykanie przez grę oko na klejenie się do ścian w zakrętach, wpłynie na zabawę przeciwko innym graczom. Gdy już się uda znaleźć innych na konsolach lub PC (cross-play wbudowany i nie do wyłączenia), ścigamy się w zawodach pojedynczych kierowców lub całych drużyn, w których albo dołączają do trójki boty lub inni gracze – w zależności do liczby ludzkich uczestników sesji. Netcode sprawuje się dosyć dobrze, a zmagania w sieci sprawiają tyle samo przyjemności, co wyścigi offline. Choć wyraźne staje się, dlaczego Milestone nie kwapi się z odblokowaniem trybu rankingowego, bo wnioskuję, że to właśnie ta forma zmagań graczy jest ukryta pod zablokowanym banerem z napisem „Wkrótce” – manewr wall-riding to problem dla ścigania się z duchu fair-play, choć Rossa Chastaina miałby pewnie o tym zupełnie inne zdanie. Nie skupiając się jednak nie na wygrywaniu, a wyłącznie dobrej zabawie ze zmagań online, to rozgrywka wieloosobowa w Screamer daje radę.

Spędzenie z produkcją kilkunastu godzin po zakończeniu kampanii pozwoliło również nacieszyć tym, jak włoski Ridge Racer radzi sobie wizualnie i technicznie, a robi to zadziwiająco dobrze. Studio Milestone dostarczyło produkt wizualnie ładny, który może nie rywalizuje ilością trójkątów na modelach samochodów z Gran Turismo czy Forzą, ale ma w sobie wiele stylu. Przy czym same pojazdy to „potworki”, w których zależnie od kąta patrzenia widzimy trochę Vipera, nieco Zondy czy innego Lancera EVO. Trasy dają radę, wśród których znajdują się te mniej lub bardziej cieszące oko. Neony odbijające się w kałużach, czy oślepiające promienie słońca mogą się podobać – szczególnie ostatni rozdział kampanii ma świetne tory. Gra jednak przede wszystkim błyszczy działaniem. Z materiału Digital Foundry dowiedziałem się, że to, co widzę na ekranie telewizora, to nie tylko sześćdziesiąt klatek, ale nawet dziewięćdziesiąt, co przekłada się na ultrapłynną rozgrywkę. Pęd pokonywania kolejnych kilometrów tras jest fantastyczny i komponuje się idealnie z muzyką towarzyszącą wyścigom.

Ta jednocześnie kolejny raz pokazała mi dwutorową produkcję, jakie myślę, że miała miejsce w tworzeniu Screamera. Szukając ścieżki dźwiękowej z gry np. na Spotify, otrzymujemy dwa albumy. Jeden skomponowany przez Maxa Aruja, który przed Screamerem pracował np. nad Mission Impossible: The Final Reckoning. Ten to utwory, które słyszymy w trakcie scenek fabularnych i visual-novelkowych rozmówek pomiędzy bohaterami. Drugi to natomiast praca wspólna takich wykonawców jak Hex Archive, Torba czy Electric Dragon – możecie ich kojarzyć w zależności od waszego poziomu wtajemniczenia muzyki elektronicznej. Większość z nich to mix wspomnianego euro-beatu, EDM, techno i synthu. Jest skocznie, szybko, dynamicznie, co idealnie komponuje się z adrenaliną i pędem ścigania się w tytule. Niemniej znów widać, że Screamer to gra dwóch obliczy. W tym jednak przypadku to działa i nie ma negatywnych skutków dla odbioru gry, choć powoduje lekki ból głowy w trakcie szukania ścieżki dźwiękowej w sieci.

Screamer zatem to gra dwóch twarzy. Z jednej strony to wciągająca telenowela dla nastolatków, która, choć powoduje wywracanie oczami, nie pozwala oderwać się od telewizora na dłużej. Historia powoduje wzdychanie – raz z załamania, innym razem ze znużenia, zaskoczenia i zadowolenia. Jednak do samego końca jest ciekawie. Niewątpliwie umieszczenie tak solidnej narracji w grze wyścigów arcade jest zaskakujące i ogólnie imponującym pomysłem, mimo że gryzie z wymagającą rozgrywką za kierownicą. Samo ściganie natomiast sprawia dużo frajdy i gdy już uda się opanować wszystkie jego niuanse, otwiera przed nami cały splendor arcadowego ducha przeszłości. Lat, w których prym wiodły serie Ridge Racer, czy WipeOut. Regularnie wracam wieczorkami do ścigania się online i choć zaczynam na liście graczy widzieć znajome pseudonimy, to delektuje się produktem Milestone, póki ten jeszcze żyje. Kampania i inne tryby przeżyją bez serwerów online, więc jeśli tylko cokolwiek z powyższego was zainteresowało na tyle, aby sprawdzić Screamer, to mimo wszystko powrót tej marki lat 90. polecam. Cieszę się, że włoska robota zbiera pozytywne noty wśród krytyków i graczy online, więc liczę, że powstanie kontynuacja, bo na taką wskazuje fabuła. I na to, że w procesie tworzenia pan pisarz i pan programista, będą ze sobą częściej rozmawiać.