Hatoful Boyfriend (PSV)

Co do ch$&@?!

Teoretycznie doskonale wiedzia艂em, w co si臋 pakuj臋, sprawdzaj膮c, czym do cholery jest Hatoful Boyfriend. G艂贸wnie przez to, 偶e publik膮, kt贸r膮 poleca艂a t臋 produkcj臋, s膮 te same osoby, kt贸re w trzech r贸wnoleg艂ych liniach na p艂贸tnie widz膮 rozterki egzystencjalne malarza oraz jego trudne relacje z ojcem, bo jedna z nich jest koloru niebieskiego – chodzi o fan贸w Yoko Taro. Aczkolwiek pomimo tego, postanowi艂em sprawdzi膰 gr臋, kt贸rej opis m贸wi o produkcji randkowej z go艂臋biami. Tak, chodzi o takie ptaki, co po rynkach biegaj膮, czasem z kromk膮 wok贸艂 szyi. Dating sim z go艂臋biami. Nie nastawiajcie si臋 na d艂ug膮 recenzj臋. Za chwilk臋 b臋dzie koniec.

Hatoful Boyfriend to przede wszystkim visual novel, wi臋c, czy kto艣 nazywa ten gatunek grami, czy te偶 nie, to ju偶 jego osobista sprawa. Dla mnie tego rodzaju produkcje 艣lizgaj膮 si臋 na granicy bycia zaliczanym do gier, a wszystko zale偶y od interakcji ze 艣wiatem, na jak膮 pozwalaj膮 graczom. Tutaj niestety nie jest tego za wiele. W艂a艣ciwie zaledwie kilkana艣cie razy na ca艂膮 gr臋, przyjdzie nam wybiera膰 jedn膮 opcj臋 z listy odpowiedzi. A, przepraszam, jest jeszcze drugi przycisk do wykorzystania w trakcie gry: tr贸jk膮t, kt贸ry s艂u偶y do auto-klikania si臋 dialog贸w, wi臋c klasycznego fast-forward. Zatem jest to produkcja cholernie wierna stereotypowi VN niemal偶e w ka偶dym calu.

Na dodatek, wygl膮da jak zrobiona we Flashu lub przy pomocy grafik z wyszukiwarki Google. Statyczne t艂a oraz wklejona w nie PNG z go艂臋biami, oraz innym ptactwem. Jest 藕le, serio. Ca艂o艣膰 dodatkowo dziwnie 艂apie b艂臋dy przy 艂adowaniu kolejnego go艂臋bia w rozmowie, co przek艂ada si臋, 偶e pojawienie si臋 ptaka raz jest p艂ynne, innym razem nie pojawia si臋 ptak wcale, a napisy dialogowe kontynuuj膮 jakby nigdy nic. Muzyka, kt贸ra leci w tle, brzmi mega generycznie. Jakby wzi臋ta z biblioteki jaki艣 stock贸w. Na domiar z艂ego (nie wiem, mo偶e taki by艂 zamiar) niekiedy mia艂em wra偶enie, 偶e d藕wi臋k si臋 zupe艂nie zepsu艂, s艂ysza艂em jakie艣 piszczenie czy brz臋czenie w s艂uchawkach. Wprawdzie momenty, w kt贸rych ww. zniekszta艂cenia si臋 pojawia艂y by艂y przewa偶nie zwi膮zane z czym艣, co dzia艂o si臋 w dialogach, aczkolwiek poniewa偶 nie mam wobec tego stuprocentowej pewno艣ci, pokazuje, 偶e zabieg 艣rednio si臋 uda艂.

No i historia. Dobra. Trzymajcie si臋. Fabu艂a ma miejsce na Ziemi, kt贸ra po katastrofie spowodowanej 艣miertelnym dla ludzi wirusem, lekiem skutkuj膮cym w jego zatrzymaniu, ale tak偶e niesamowitemu wzrostowi inteligencji ptak贸w oraz wojnie obu frakcji. Finalnie to go艂臋bie (lol) opanowa艂y ziemi臋. Co艣 jak Planeta Ma艂p, ale z drobiem. Wcielamy si臋 w rol臋 Hiyoko Tousaka, uczennice elitarnej szko艂y dla ptak贸w, kt贸ra chc臋 prze偶y膰 wspania艂y czas w plac贸wce i szuka mi艂o艣ci swojego 偶ycia. Sama mieszka w jaskini, co jest mega zabawne. To, co stanie si臋 dalej w sporej mierze zale偶y od nas. W g贸rnym lewym rogu ekranu jest kalendarz, wskazuj膮cy dzie艅 i miesi膮c. Podczas zaj臋膰 w szkole w lewym rogu pojawiaj膮 si臋 staty: inteligencja, si艂a, charyzma – aczkolwiek nie mam poj臋cia, na co wp艂ywaj膮, poniewa偶 prawdopodobnie nie dotar艂em do odpowiedniego scenariusza.

Ca艂a gra, albowiem to odszukiwanie scenariuszy, poprzez dokonywanie r贸偶nych wybor贸w w trakcie historii. W klasie Hiyoko ma kilku ch艂opak贸w, kt贸rych charaktery s膮…dobra, wiecie co, nie ma sensu. Gra jest sztampow膮 kalk膮 wszelkich mang i anime, zaliczaj膮cych si臋 do takich kategorii jak drama czy school-life. Je艣li kiedykolwiek ogl膮dali艣cie, jakiekolwiek chi艅skie bajki z uczennicami i uczniami w rolach g艂贸wnych, to spokojnie mo偶ecie za艂o偶y膰, co wydarzy si臋 w historii gry. Scenariusze to natomiast raz dramat, raz komedia, a innym razem horror itd. Osobi艣cie uko艅czy艂em takowych kilka. Raz zosta艂em zlikwidowany przez tajemnicz膮 organizacj臋 za zbyt s艂abe relacje z ptasimi r贸wie艣nikami. Potem zaliczy艂em scenariusz z ch艂opakiem, kt贸ry okaza艂 si臋 duchem i przysi臋gam, 偶e od pierwszego dialogu wiedzia艂em, 偶e taki b臋dzie jego fina艂. Zniszczy艂 mnie romans ze szkolnym „g艂upkiem”, kt贸ry im d艂u偶ej o nim my艣l臋, wydaj臋 mi si臋, 偶e by艂 to go艂膮b z autyzmem i nie wiem, co o tym my艣le膰 teraz. Natomiast, gdy ko艅czy艂em czwarty scenariusz, kt贸ry zn贸w momentalnie przewidzia艂em, to gra si臋 wywali艂a do g艂贸wnego menu. Nawet przy opcji szybkiego przewijania dialog贸w uzna艂em, 偶e mam do艣膰.

Wiem, czym gra mog艂aby mnie dalej zaskoczy膰. Spodziewam si臋 obcych, zombie, kaiju, tajnych organizacji czy sekt, romans贸w z najlepszym przyjacielem z dzieci艅stwa, starszym bo偶yszczem czy nauczyciela z ciemnym sekretem. Natomiast nic w grze nie jest na tyle apetyczne, aby cho膰 minimalnie zach臋ci膰 mnie do grania dalej. Jasne bywaj膮 艣mieszne momenty, cz臋sto zwi膮zane z prze艂amywaniem czwartej 艣ciany, ale to za ma艂o. Powiedzia艂bym, 偶e to produkcj膮 wy艂膮cznie dla fan贸w visual novel, aczkolwiek dla nich mia艂bym inne polecenie: sp贸jrzcie na siebie. Czy nie jest wam wstyd? Czy nie macie do艣膰 bycia odrzucanym w zwi膮zkach? Chcieliby艣cie nareszcie 偶y膰 jak inni? Mie膰 przyjaci贸艂k膮, kocha膰 siebie i sw贸j wygl膮d? Nie warto dlatego przesta膰 czyta膰 VN-ki i stan膮膰 na r贸wne nogi, nabra膰 powietrza w p艂uca i wykrzycze膰: „JA 呕YJE! JESTEM TU!”. W jednym z ostatnich materia艂贸w Dr. Jordana Petersona, znanego psychologa z Kanady, us艂ysza艂em, 偶e aby pozby膰 si臋 bol膮cego nawyku, nale偶y: spisa膰 to, jakie mog艂oby, by by膰 偶ycie bez VN i czym stanie si臋 ono, je艣li dalej b臋dziecie wmawia膰 sobie, 偶e s膮 grami. Spojrze膰 na notatki i przejrze膰 na oczy.

Mo偶liwo艣膰 komentowania jest wy艂膮czona.

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d bloger贸w lubi to: